Subscribe for more Spicy hits! http://bit.ly/2Z8cIjb

#SpicyOfficial
Official Website: http://bit.ly/1pL6S5y
YouTube SpicyOfficial: http://bit.ly/1R2AWAz
Facebook: http://on.fb.me/22lF31I
Instagram: http://bit.ly/1QXcmEo
Twitter: http://bit.ly/1PbyhSR
Pinterest: http://bit.ly/2KWS6HE
TikTok: spicyofficial

Οι «Γυναίκες του Δρόμου» γράφτηκαν to 2012 λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει αυτή η περίεργη ιστορία με τις οροθετικές ιερόδουλες, και αφού είχα ακούσει το Me llaman calle του Manu Chao. Αφορμή στάθηκε ένα ρεπορτάζ της καλής συναδέλφου Ρένας Κ. για τον εκβιασμό που δέχονται οι αφρικανές ιερόδουλες από τους μαστροπούς προκειμένου να βγουν στον δρόμο. Ας είναι καλοτάξιδο κι ας μας βάλει σε σκέψεις…

Στίχοι / Μουσική: Νίκος Μπέρκας
Ενορχήστρωση / Μίξη: Νίκος Παπαδόπουλος

Παραγωγή: Soundflakes Recording Studios

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Τύμπανα: Γιώργος Καρλής

Μπάσο: Πέτρος Βασιλειάδης

Κιθάρες: Νίκος Παπαδόπουλος

Σαξόφωνο: Δημήτρης Καραγιάννης

Φωνητικά: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Στον δρόμο τις βλέπεις και θες να τις κλέψεις

και θες να χορέψεις μαζί τους κι εσύ

τον χρόνο για χάρη τους να κοροϊδέψεις

μα πάντα η ματιά σου είναι μισή

Στον δρόμο τις βλέπεις με πόθο χαζεύεις

μα είναι το σώμα ενός μικρού παιδιού

τον χρόνο για εκείνες λες πως θα ξεκλέψεις

και πάντα το βλέμμα σου στρέφεις αλλού

Γυναίκες του δρόμου στον δρόμο του πόνου

σε μέρη που βράζει ο θυμός κι η οργή

Τις λένε πουτάνες που κάνουν τα πάντα

μια ώρα για εκείνες τα πάντα είσαι εσύ

γυναίκες του δρόμου προσφέρουνε πόθο

με κάνουν να νιώθω μοναδικός

χτυπάνε το τζάμι φωνάζουν εμπρός μου

γυαλίζονται τρέχουν στο πρώτο μπλε φως

Κορμιά μπερδεμένα με κούκλες και χένα

σε βρόμικα χέρια χωρίς ενοχές

με φόβο τα μάγια των νέγρων τα χάδια

γυρνάνε στους δρόμους και σώζουν ζωές

Στον δρόμο τις βλέπεις και θες να τις κλέψεις

να λύσεις τα μάγια να απελευθερωθούν

στον δρόμο τις βλέπεις φοβάσαι να μπλέξεις

φοβάσαι τον θάνατο πως κουβαλούν

Στον δρόμο τις βλέπεις κι οι τύψεις σε τρώνε

που πέρασε κι απ’ το δικό σου μυαλό

κι εκείνες κοιτούνε και αδιαφορούνε

γιατί δεν πιστεύουνε στα σ’ αγαπώ

γυναίκες του δρόμου προσφέρουνε πόθο

με κάνουν να νιώθω μοναδικός

χτυπάνε το τζάμι φωνάζουν εμπρός μου

γυαλίζονται τρέχουν στο πρώτο μπλε φως